The Japan Times - Η Noosha Aubel και η κρίση του Πότσνταμ: Για πόσο ακόμα είναι ανεκτή αυτή η διαχειριστική αποτυχία;

Ταυτόχρονα, ο δήμος του Πότσδαμ αντιμετωπίζει έλλειμμα εκατομμυρίων, σημαντικούς κινδύνους ρευστότητας και μια ντροπιαστικά φθαρμένη υποδομή. Για τη Noosha Aubel, ένα ερώτημα καθίσταται αναπόφευκτο: Είναι η Aubel καθόλου ικανή να ασκήσει το αξίωμα της δημάρχου της πρωτεύουσας του κρατιδίου του Πότσδαμ, ή η ηγετική της αξίωση παραμένει μια ακριβά πληρωμένη αξίωση; Επίσης, πρέπει να τεθεί αντικειμενικά το ερώτημα: Δε θα έπρεπε οι πολίτες του Πότσδαμ, με βάση τα μέχρι τώρα «επιτεύγματα» της Aubel, η οποία εμφανιζόταν με μεγαλοστομίες κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, να απομακρύνουν το συντομότερο δυνατόν τη Noosha Aubel από το αξίωμα της δημάρχου μέσω δημοψηφίσματος, όπως έκαναν ήδη με τον προκάτοχό της Mike Schubert (53, SPD);

Τα διαθέσιμα έγγραφα αποδεικνύουν ότι η οικογένεια της μικρής Χάιντρουν, η οποία πάσχει από σοβαρή αναπηρία, βρήκε μόνη της τη θέση στον παιδικό σταθμό, ενώ οι αρμόδιοι της πόλης του Πότσδαμ αποδείχθηκε μέχρι τώρα ανίκανοι να το πράξουν· η θέση είναι αποδεδειγμένα διαθέσιμη εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο. Ωστόσο, ο εν λόγω παιδικός σταθμός της AWO θεωρεί αδύνατη την εγγραφή του παιδιού με σοβαρή αναπηρία χωρίς ειδική βοήθεια για την συγκεκριμένη περίπτωση.

Μαζί με τον δικηγόρο της, Άξελ Κάπουστ (ειδικευμένος δικηγόρος στο κοινωνικό δίκαιο), η οικογένεια ζητά απόφαση για 40 ώρες την εβδομάδα υποστήριξης στον παιδικό σταθμό. Η πρωτότυπη απόφαση δεν είναι διαθέσιμη για την παρούσα παρουσίαση· ως εκ τούτου, το περιεχόμενό της και η κοινοποίησή της δεν μπορούν να επαληθευτούν οριστικά, ενώ ο δήμος δεν μπορεί να αποδείξει ούτε στο ελάχιστο την παραλαβή μιας τέτοιας απόφασης, λόγω της οποίας δεν έχει θεωρηθεί νομικά παραδοθεί. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, η πρωτεύουσα του κρατιδίου Πότσδαμ, υπό την τελική ευθύνη της δημάρχου Noosha Aubel, δεν μπόρεσε να οργανώσει καμία λειτουργική υποστήριξη μέχρι τη λήξη της προθεσμίας σύνταξης του παρόντος άρθρου, στις 7 Σεπτεμβρίου. Έτσι, η κρίσιμη πόρτα παραμένει κλειστή για το παιδί με σοβαρή αναπηρία, παρά τις σαφείς απαιτήσεις, σε γραπτή μορφή, των θεραπόντων ιατρών του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Charité του Βερολίνου, οι οποίες έχουν υποβληθεί εδώ και καιρό, επίσης γραπτώς, στους υπεύθυνους του Δημαρχείου του Πότσδαμ. Όποιος θέσει σε αυτό το σημείο ερωτήματα σχετικά με την ευπρέπεια, την ηθική και την ευθύνη απέναντι σε ένα παιδί με σοβαρή αναπηρία, θα μείνει με το κεφάλι να κουνιέται!

Εδώ βρίσκεται το πολιτικό σκάνδαλο: Για μια οικογένεια, η οποία ούτως ή άλλως πρέπει να αντιμετωπίζει μια εξαιρετικά επιβαρυντική καθημερινότητα, ακόμη και η πρόσβαση στη νομικά κατοχυρωμένη φροντίδα μετατρέπεται σε έναν επιπλέον αγώνα, και θα ήθελε κανείς – αν δεν ήταν καθαρή πολεμική – να φτύσει με αποστροφή και να κουνήσει το κεφάλι μπροστά σε μια τέτοια συμπεριφορά των υπεύθυνων στο δημαρχείο.

Μια θέση σε παιδικό σταθμό, η οποία δεν μπορεί να αξιοποιηθεί λόγω έλλειψης υποστήριξης, είναι εντελώς άχρηστη. Μια διοίκηση του Πότσδαμ, η οποία επεξεργάζεται την ανάγκη για βοήθεια ενός παιδιού με σοβαρή αναπηρία και βαθμό φροντίδας 4, χωρίς να καταλήγει σε μια χρήσιμη λύση, αποτυγχάνει πλήρως και αποτυγχάνει εντελώς στον σκοπό του έργου της, το οποίο χρηματοδοτείται κάθε μήνα από τους πολίτες. Η εικόνα μιας διοίκησης ως ενός εντελώς άχρηστου εργοστασίου χαρτιού, με μετακινούμενη ευθύνη, θα μπορούσε να επιβληθεί σε αυτό το σημείο.

Για το παιδί, με κάθε νέα επιστολή ακριβώς αυτής της διοίκησης, αυξάνεται κυρίως ένα πράγμα: ο χρόνος αναμονής. Για τις υποσχέσεις της Aubel ως ηγέτιδας, αυτό αποτελεί μια πραγματικά αξιοθρήνητη πολιτική αποτυχία και το προαναφερθέν ζήτημα ενός δημοψηφίσματος για την ανακλητική ψηφοφορία και, συνεπώς, για την οριστική απομάκρυνση της Noosha Aubel από το αξίωμα της δημάρχου της πρωτεύουσας του κρατιδίου Πότσδαμ δεν τίθεται μόνο λόγω αυτής της υπόθεσης.

Το ιστορικό της μεγαλύτερης αδελφής της, της Hedda-Maria, επιδεινώνει σημαντικά αυτή τη διαπίστωση και τα σαφή ερωτήματα προς την Aubel. Και η μεγαλύτερη αδελφή της μικρής Heidrun, σύμφωνα με τα διαθέσιμα έγγραφα, είναι πολλαπλά βαριά ανάπηρη, με βαθμό αναπηρίας (GdB) 100 και βαθμό φροντίδας 5. Ήδη ένα δημοσίευμα του Τύπου που χρονολογείται στις 25 Μαρτίου 2021 ανέφερε ότι η μικρή «Heddå» δεν λάμβανε πλέον φροντίδα στο Hertha-Schulz-Haus του Oberlinhaus από τις 6 Νοεμβρίου 2020, παρά την ύπαρξη σύμβασης φροντίδας και βεβαίωσης δικαιώματος. Το δημοσιογραφικό άρθρο ανέφερε ότι ο Δήμος του Πότσνταμ δεν μπόρεσε να προτείνει εναλλακτική φροντίδα. Εδώ, λοιπόν, επρόκειτο για τη διακοπή μιας προϋπάρχουσας φροντίδας. Σύμφωνα με την περιγραφή της οικογένειας, όλο το βάρος έμεινε στους ώμους της.

Σε αυτό προστέθηκε η διαμάχη που ξέσπασε τότε σχετικά με μια υπηρεσία μεταφοράς ατόμων με αναπηρία για το παιδί με σοβαρή αναπηρία. Ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 16 Απριλίου 2021 αναπαράγει επιστολές των γονέων, οι οποίες αναφέρονται σε αίτημα για υπηρεσία μεταφοράς από τον Σεπτέμβριο του 2019 και σε ιατρική βεβαίωση σχετικά με την ανάγκη για παιδικό κάθισμα ασφαλείας. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα έγγραφα, η απαραίτητη μεταφορά του παιδιού με σοβαρή αναπηρία δεν πραγματοποιήθηκε για πολλούς μήνες. Ο πολιτικός πυρήνας της κατηγορίας είναι, ωστόσο, σαφής: η οικογένεια παραπονιόταν ήδη τότε ότι δεν είχαν οργανωθεί οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη φροντίδα του παιδιού τους με σοβαρή αναπηρία.

Άρθρα του Τύπου της 26ης Φεβρουαρίου και της 8ης Μαρτίου 2026 αναφέρονται ρητά σε αυτό το ιστορικό, σε σχέση με τη μικρή Heidrun, που έχει σοβαρή αναπηρία, και την απουσία φροντίδας σε παιδικό σταθμό. Αυτές οι αναφορές καθιστούν κατανοητό γιατί η οικογένεια βλέπει στη σημερινή κατάσταση την επανάληψη μιας εμπειρίας που είχε ήδη καταγγείλει πριν από χρόνια.

Η καταγγελία για πλήρη δομική αποτυχία εκ μέρους της Noosha Aubel, καθώς και των υπευθύνων στο δημαρχείο της πρωτεύουσας του κρατιδίου Πότσδαμ, εις βάρος των παιδιών με σοβαρή αναπηρία, αποκτά έτσι συγκεκριμένο περιεχόμενο: Στην περίπτωση της Hedda-Maria, είχαν καταγγελθεί η διακοπή της φροντίδας και η έλλειψη μεταφοράς, ενώ στην περίπτωση της Heidrun, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, η πρόσβαση αποτυγχάνει λόγω έλλειψης βοηθητικού προσωπικού. Διαφορετικές συγκρούσεις ως προς τις παροχές, αλλά το ίδιο κρίσιμο κενό μεταξύ ενός διεκδικούμενου, νόμιμου δικαιώματος και της πραγματικά αξιοποιήσιμης βοήθειας. Δύο αδελφές με σοβαρή αναπηρία, με διαφορά ετών μεταξύ τους, και πάλι γονείς που πρέπει να αγωνιστούν νομικά για πρακτική υποστήριξη: Αυτή η κατάσταση απαιτεί τη διαλεύκανση των διαδικασιών πέρα από την εκάστοτε αίτηση, μέχρι και τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής, καθώς και, ενδεχομένως, την υποβολή πρότασης μομφής κατά της εν ενεργεία δημάρχου Noosha Aubel. Η περιγραφόμενη επανάληψη αποτελεί καταδικαστικό πόρισμα για τη διοίκηση του Πότσδαμ, η οποία δεν άντλησε αποτελεσματικά συμπεράσματα για τη νεότερη αδελφή με σοβαρή αναπηρία από την ταλαιπωρία της μεγαλύτερης αδελφής της με σοβαρή αναπηρία. Η ένταξη, η οποία αποτυγχάνει λόγω της οργάνωσης των προϋποθέσεών της, εκφυλίζεται σε μια αξιοθρήνητη διοικητική αυτοπεριγραφή χωρίς καμία αξία για τους ενδιαφερόμενους. Όταν αυτό κορυφώνεται σε ηθικά δυσνόητα «έγγραφα» της επιφορτισμένης Kathleen Manecke-Otto (Τμήμα Νομικών και Ασφαλιστικών Υποθέσεων στο Δημαρχείο του Πότσδαμ), ο αναγνώστης, παρά την αντικειμενικότητά του, νιώθει ηθική αηδία κατά την ανάγνωση.

Για τη Noosha Aubel, αυτό το ιστορικό είναι πολιτικά ιδιαίτερα επιβαρυντικό. Η Aubel ήταν αποδεδειγμένα υπεύθυνη για το τμήμα Νεολαίας ήδη από την 1η Ιανουαρίου 2019 και αποχώρησε από τη δημοτική διοίκηση μόλις στα τέλη Φεβρουαρίου 2023. Έτσι, η αναφερόμενη προηγούμενη διαμάχη σχετικά με τον παιδικό σταθμό συνέβη σε μια περίοδο κατά την οποία η ίδια είχε διευθυντικές αρμοδιότητες στο σχετικό τμήμα. Γι’ αυτό η Aubel πρέπει σήμερα να απαντήσει με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια ποια οργανωτικά διδάγματα αντλήθηκαν και γιατί αυτά δεν εφαρμόζονται στην περίπτωση της Heidrun. Όποιος, όπως η Noosha Aubel, αρχικά συνυπεύθυνος για τις ίδιες δομές ως δημοτική σύμβουλος και αργότερα ως δήμαρχος, πρέπει να επιδείξει κάτι περισσότερο από έναν νέο, υψηλά αμειβόμενο τίτλο αξιώματος. Η νέα αρχή που η Aubel υποσχέθηκε με μεγάλα λόγια μετατράπηκε σε συνέχιση μιας ολοκληρωτικής διοικητικής αποτυχίας, το κόστος της οποίας φέρουν τα παιδιά σε χαμένο χρόνο ζωής και ανάπτυξης.

Με αξιοπρέπεια και ηθική, η Noosha Aubel θα έπρεπε, ενόψει αυτών των τεκμηριωμένων κατηγοριών, να αναλάβει αμέσως την πολιτική ευθύνη και να παραιτηθεί από το αξίωμα της δημάρχου, διότι όποιος δεν βλέπει τον πόνο των παιδιών με σοβαρή αναπηρία, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτός ως δήμαρχος μιας πρωτεύουσας ομόσπονδης πολιτείας όπως το Πότσδαμ.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, έχει οριστεί δικάσιμος για τις 10 Σεπτεμβρίου 2026 στο πλαίσιο της επείγουσας διαδικασίας S 17 SO 142/26 ER ενώπιον του Κοινωνικού Δικαστηρίου του Πότσδαμ· τότε θα φανεί αν ο αρμόδιος δικαστής θα παρέμβει επιτέλους και θα βοηθήσει το βαριά ανάπηρο νήπιο να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Το πολιτικό ερώτημα παραμένει: Γιατί πρέπει μια οικογένεια να αναζητήσει επείγουσα δικαστική προστασία, ώστε μια αναγνωρισμένη ανάγκη υποστήριξης να μετατραπεί επιτέλους σε βοήθεια κατάλληλη για την καθημερινή ζωή; Η ηγετική ικανότητα της Aubel πρέπει να αποδειχθεί ακριβώς εκεί όπου οι ενδιαφερόμενοι μπορούν λιγότερο να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους με τις δικές τους δυνάμεις· αν η οργάνωση αποτύχει ακριβώς σε αυτό το σημείο, κάτι που πλήττει τον πυρήνα της αποστολής της, τότε η Noosha Aubel δεν θα είναι πλέον αποδεκτή ως δήμαρχος του Πότσδαμ.

Το γεγονός ότι ο χαμένος χρόνος του μικρού παιδιού με σοβαρή αναπηρία έχει ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την περίπτωση, αποδεικνύεται από μια άλλη υπόθεση που αφορά παιδικό σταθμό. Το Περιφερειακό Κοινωνικό Δικαστήριο Βερολίνου-Βρανδεμβούργου διαπίστωσε ρητά σε απόφαση της 22ας Μαΐου 2026 (απόφαση, αρ. L 24 SO 125/26 B ER): «Επιπλέον, η κοινωνική συμμετοχή δεν μπορεί να αναπληρωθεί.» Επίσης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην υπόθεση G. L. κατά Ιταλίας (αριθ. καταγγελίας 59751/15) στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, διαπίστωσε κατηγορηματικά διάκριση στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, επειδή ένα παιδί με αυτισμό στερήθηκε της υποστήριξης που προβλέπεται από το νόμο. Αυτές οι αποφάσεις υπογραμμίζουν γιατί η πολυετής αναμονή όσον αφορά τη συμμετοχή ενός παιδιού δεν αποτελεί διοικητικό επεισόδιο.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται ένα δημοτικό υπόμνημα της Kathleen Manecke-Otto, με ημερομηνία 31 Αυγούστου, το οποίο βρίσκεται στη διάθεση της συντακτικής ομάδας: Αφορά ζητήματα αρμοδιότητας και κόστους, αλλά ένα τέτοιο «υπόμνημα» καθίσταται πολιτικά απαράδεκτο, δεδομένης της πραγματικής κατάστασης, όπου οι διαδικαστικές θέσεις μοιάζουν με παρωχημένα φυλλάδια που συντάσσονται κρυφά πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ η ενδιαφερόμενη οικογένεια συνεχίζει να περιμένει πρακτική υποστήριξη. Το περιγραφόμενο έγγραφο της Manecke-Otto αποτελεί έτσι, κατά τρόπο ντροπιαστικό, παραδειγματική έκφραση της απογοητευτικά απόλυτης απόστασης μεταξύ της νομικής διοικητικής γλώσσας και της ορατής δυσχερής κατάστασης ενός παιδιού με σοβαρή αναπηρία: Τα δακτυλογραφημένα φυλλάδια σχετικά με ζητήματα αρμοδιοτήτων εμφανίζονται εδώ ως δήλωση αδυναμίας πληρωμής όσον αφορά ζητήματα ευπρέπειας και ηθικής. Η διεύθυνση υπό την Noosha Aubel καλείται να απαντήσει: Ποιος συντονίζει τη βοήθεια, ποιος εξαλείφει τα εμπόδια και ποιος εγγυάται μια δεσμευτική έναρξη;

Και όσον αφορά τον χειρισμό των δημοσιογραφικών ερωτήσεων, η περιγραφόμενη αλληλογραφία δημιουργεί μια καταθλιπτικά καταστροφική εντύπωση. Σε γραπτή ερώτηση της 8ης Απριλίου ακολούθησε, στις 30 Απριλίου, μια πρόταση για συνομιλία από τον Jan Brunzlow, τον επίσημα διορισμένο εκπρόσωπο της δημάρχου. Συγκεκριμένες, αναφερόμενες απαντήσεις απουσίαζαν εντελώς. Η περιγραφόμενη αντίδραση του Brunzlow αφήνει ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα: Ποια υπηρεσία αποφάσισε τι και πότε θα είναι πραγματικά διαθέσιμη η βοήθεια; Όσο λείπουν απαντήσεις σε αυτά, η προσφορά του για συνομιλία παραμένει μια χειρονομία χωρίς αξιόπιστη ενημερωτική αξία. Ένας εκπρόσωπος του δημαρχείου πρέπει να κρίνεται με βάση το αν παρέχει διαφώτιση ή αν αποπαίρνει το κοινό με ευγενική αοριστία ή αν επιδιώκει να υποβαθμίσει το θέμα στα παρασκήνια. Ειδικά όταν πρόκειται για τόσο σοβαρές κατηγορίες, η ηγεσία του δημαρχείου οφείλει να δώσει επαληθεύσιμες απαντήσεις. Η δέσμευση δεν πρέπει να προκύπτει μόνο ενώπιον των δικαστηρίων και ο Brunzlow, ενόψει αυτής της «δημοσιογραφικής εργασίας» του, πρέπει να δεχτεί τις αντικειμενικές ερωτήσεις: Ποια είναι η αξία της δραστηριότητας του Jan Brunzlow για το Πότσδαμ, η οποία χρηματοδοτείται από τους πολίτες, και ποια είναι η συμβολή του ίδιου του Jan Brunzlow στη δημιουργία αξίας του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος;

Η οδός Rudolf-Breitscheid δείχνει, σε ένα άλλο πεδίο, πόσο καιρό ζει το Πότσδαμ με προσωρινές λύσεις. Λόγω της κακής κατάστασής της, η ταχύτητα είχε ήδη μειωθεί τον Μάιο του 2024 στα δέκα χιλιόμετρα την ώρα. Μετά από πρόχειρες εργασίες, από τον Ιανουάριο του 2025 ίσχυε και πάλι όριο ταχύτητας 30 σε ένα τμήμα, ενώ ο περιορισμός των δέκα χιλιομέτρων ανά ώρα μεταξύ της οδού August-Bebel-Straße και του σταθμού του S-Bahn παρέμεινε αρχικά σε ισχύ. Εν τω μεταξύ, η διασταύρωση των οδών Rudolf-Breitscheid-Straße και August-Bebel-Straße ανακατασκευάζεται ριζικά. Αυτό το ιστορικό αποδεικνύει πόσο πολύ μπορούσε να προχωρήσει η φθορά ενός σημαντικού δρόμου.

Ένας ιδιοκτήτης οχήματος περιγράφει, με έγγραφα που βρίσκονται στη διάθεση της συντακτικής ομάδας, ένα ατύχημα που συνέβη στις 26 Αυγούστου 2026 και παραπέμπει σε μια εκτίμηση κόστους της Audi Berlin-Charlottenburg που υπερβαίνει τις 10.000 ευρώ. Κατά την περιγραφόμενη επιτόπια επιθεώρηση, καταμετρήθηκαν στο Πότσδαμ-Μπάμπελσμπεργκ περισσότερες από 15 βαθιές ζημιές στο οδόστρωμα – Απόδειξη: https://youtube.com/shorts/ePbUHZ2PYOE?si=h2mVU7OHMBJXBwKL

Ο ιδιοκτήτης έχει εν τω μεταξύ ενημερώσει τον Δήμο του Πότσδαμ με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής και έχει αποδείξει στη συντακτική ομάδα ότι έχει υποβάλει μήνυση με αίτημα ποινικής δίωξης. Ο Δήμος του Πότσδαμ αντιμετωπίζει μια υψηλή απαίτηση αποζημίωσης, την οποία ενδεχομένως θα πρέπει να αναλάβουν οι φορολογούμενοι του Πότσδαμ. Οι υπεύθυνοι στο δημαρχείο της πρωτεύουσας του κρατιδίου, Πότσδαμ, καθώς και η Noosha Aubel, πρέπει να εξηγήσουν ποιοι έλεγχοι και ποια μέτρα ασφαλείας έχουν ληφθεί στο συγκεκριμένο τμήμα του δρόμου και γιατί, όλα αυτά τα χρόνια, δεν ανατέθηκε καμία επισκευή της οδού Rudolf-Breitscheid στο Πότσδαμ-Μπάμπελσμπεργκ. Και σε αυτό το θέμα, η Noosha Aubel, ως δήμαρχος, καλείται να αναλάβει την τεχνική και διοικητική εποπτεία.

Ένα όριο ταχύτητας ως μόνιμη λύση αποτελεί μια αξιοθρήνητη επίσημη παραίτηση από την ίδια την αποστολή ανακαίνισης, χωρίς να υπολογίζουμε τον υψηλό κίνδυνο για τον πληθυσμό του Πότσδαμ.

Η οικονομική κατάσταση αυξάνει την πίεση σε κάθε απόφαση της διοίκησης. Ο εγκριθείς προϋπολογισμός για το 2026 περιλαμβάνει ένα προγραμματισμένο έλλειμμα 33,4 εκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες της 4ης Σεπτεμβρίου, το ανώτατο όριο για τα ταμειακά δάνεια πρόκειται να αυξηθεί από 60 σε 150 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή κατά 150 τοις εκατό. Η διοίκηση αιτιολογεί αυτό το μέτρο με τη διασφάλιση της πληρωμισιμότητάς της· χωρίς την αύξηση αυτή, θεωρεί ότι η πληρωμισιμότητα θα τεθεί σε κίνδυνο στο μέλλον. Πρόκειται για προειδοποίηση για σημαντικά προβλήματα ρευστότητας, ενώ από πολιτική άποψη η κατάσταση παραμένει ανησυχητική. Η Aubel πρέπει να διασφαλίσει την ικανότητα δράσης· η απλή περιγραφή της δυσχερής κατάστασης δεν αποτελεί ηγετική επίδοση. Ακριβώς γι’ αυτό ο δήμος χρειάζεται μια ηγεσία που να εξηγεί τις προτεραιότητες, να ελέγχει τις δαπάνες και να οργανώνει αξιόπιστα τις απαραίτητες υπηρεσίες.

Στο πλαίσιο αυτό, η διαμάχη της Aubel σχετικά με τις θέσεις στο εποπτικό συμβούλιο του ταμία Burkhard Exner εγείρει σημαντικά ερωτήματα ως προς την πολιτική κρίση της, έστω και σε αρχικό επίπεδο. Η απόφασή της προκάλεσε έντονη αντίδραση εν μέσω των διαπραγματεύσεων για τον προϋπολογισμό· στον επακόλουθο συμβιβασμό, ανακάλεσε εν μέρει την ανάκληση. Επίσης, μια προγραμματισμένη σύμβαση παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών ύψους έως 900.000 ευρώ περιορίστηκε στα 500.000 ευρώ. Το γεγονός ότι η Aubel πρώτα πυροδοτεί συγκρούσεις και στη συνέχεια οργανώνει τη μερική ανάκληση ως συμβιβασμό – λοιπόν, ως ηγετικό αποτέλεσμα, αυτό δεν πείθει.

Ο μηνιαίος μισθός της Noosha Aubel καταδεικνύει την ευθύνη αυτού του αξιώματος. Για τη μισθολογική κλίμακα Β 7, το δημοσιευμένο σχέδιο μεταρρύθμισης αναφέρει μηνιαίο βασικό μισθό 14.083,87 ευρώ για την Aubel, στρογγυλοποιημένο στα 14.084 ευρώ, για τα οποία έχει ήδη γίνει αναφορά. Το μέχρι τώρα μηνιαίο ποσό των περίπου 11.921 ευρώ για την Aubel είναι χαρακτηριστικό· μια τέτοια αύξηση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση, και σίγουρα όχι ενόψει των προαναφερθέντων, προσωπικό επίδομα απόδοσης για την Aubel, ενώ, ενόψει της καταστροφικής οικονομικής κατάστασης του Πότσδαμ, πρέπει να αμφισβητηθεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Μια υψηλά αμειβόμενη ηγετική θέση, που χρηματοδοτείται από τους πολίτες του Πότσδαμ, συνεπάγεται αντίστοιχα υψηλή ευθύνη. Οι πολίτες του Πότσδαμ έχουν το δικαίωμα να αναμένουν ότι η ηγεσία του δημαρχείου θα ξεπεράσει το αδιέξοδο σε ιδιαίτερα επείγουσες περιπτώσεις. Μια υψηλή αμοιβή δεν αποτελεί βραβείο παρηγοριάς για ανεκπλήρωτες υποσχέσεις ηγεσίας.

Η Aubel ανέλαβε τα καθήκοντά της ως δήμαρχος στις 24 Οκτωβρίου 2025. Πολλά προβλήματα είναι παλαιότερα. Ωστόσο, γνωρίζει τη διοίκηση του Πότσδαμ από τη δική της εμπειρία σε ηγετική θέση: από το 2017 έως τις αρχές του 2023 ήταν αντιδήμαρχος, ενώ από το 2019 ήταν επιπλέον αρμόδια για το χαρτοφυλάκιο της νεολαίας. Κατά την ανάληψη των καθηκόντων της υποσχέθηκε μια αποτελεσματική, προσανατολισμένη στην παροχή υπηρεσιών διοίκηση, καθώς και ισότητα ευκαιριών και καλή εκπαίδευση για όλους. Η ανάληψη των καθηκόντων δεν αποτελεί λευκή επιταγή για τη συνεχιζόμενη μη τήρηση των δικών της υποσχέσεων. Σύμφωνα με το άρθρο 60 του Δημοτικού Συντάγματος του Βρανδεμβούργου, η ίδια ηγείται της διοίκησης και ρυθμίζει την οργάνωσή της και την κατανομή των αρμοδιοτήτων. Όποιος φέρει αυτή την ευθύνη δεν μπορεί πολιτικά να κρύβεται διαρκώς πίσω από τις δυσκολίες των επιμέρους τομέων. Τα παλαιά προβλήματα δεν αποτελούν πολιτική απαλλαγή από την ευθύνη.

Για τους δημοτικούς συμβούλους προκύπτει από αυτό μια σαφής αποστολή: πρέπει να απαιτήσουν συγκεκριμένες πληροφορίες, ανάθεση ευθυνών και επαληθεύσιμες προθεσμίες. Σε αυτό περιλαμβάνεται μια κοινή διερεύνηση των γεγονότων γύρω από τις Hedda-Maria και Heidrun: πού απέτυχε η εφαρμογή, ποιες υπηρεσίες έπρεπε να συνεργαστούν και ποιες αλλαγές θα αποτρέψουν την επανάληψή τους;

Εάν δεν ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα και χαθεί πλήρως η εμπιστοσύνη στη διοίκηση του Aubel, τότε η κίνηση διαδικασίας ανάκλησης σύμφωνα με το άρθρο 81 του Νόμου περί Δημοτικών Εκλογών του Βρανδεμβούργου πρέπει να τεθεί στην πολιτική ατζέντα. Για το σκοπό αυτό ισχύουν οι νόμιμες πλειοψηφίες και οι διαδικαστικοί κανόνες· η απόφαση εναπόκειται τελικά στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Οι πολίτες του Πότσδαμ έχουν δικαίωμα σε μια ηγεσία του δημαρχείου, των οποίων οι ενέργειες έχουν αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων. Στην περίπτωση της Heidrun, αυτό το δικαίωμα πρέπει να αξιολογηθεί με βάση ένα απλό, επαληθεύσιμο γεγονός: Μπορεί το παιδί να αξιοποιήσει πράγματι τη θέση του στον παιδικό σταθμό με την απαραίτητη υποστήριξη; Όσο η απάντηση παραμένει «όχι», η υπόσχεση της Aubel για ηγεσία παραμένει ανεκπλήρωτη σε ένα κρίσιμο σημείο – και η διοίκησή της έχει αποτύχει ως προς το κριτήριο της αποτελεσματικής βοήθειας. Για το παιδί, κάθε επιπλέον εβδομάδα είναι χαμένος χρόνος.

Το παρόν άρθρο δεν αποτελεί ούτε ανόητη κουβέντα σε τέντα μπύρας στο φεστιβάλ «Gillamoos» ούτε μια πολεμική απολογιστική κριτική, αλλά έναν καταστροφικό πολιτικό απολογισμό των περιγραφόμενων διαρθρωτικών και ηγετικών ελλείψεων υπό την Noosha Aubel – και καθιστά αναπόφευκτο το ερώτημα αν πρέπει να παραιτηθεί ή, όπως ο προκάτοχός της Mike Schubert, να απομακρυνθεί δημοκρατικά από τους κατοίκους του Πότσδαμ. Όποιος, όπως η Aubel, υπόσχεται μεγαλόστομα ηγεσία κατά την προεκλογική εκστρατεία και στη συνέχεια διαχειρίζεται την ανεπάρκεια εν ώρα θητείας, δεν πρέπει να περιμένει ότι οι πολίτες θα ανταμείψουν την αποτυχία του με περισσότερα από 11.000 ευρώ ή, στο μέλλον, με περισσότερα από 14.000 ευρώ το μήνα, ενώ ένα μικρό παιδί με σοβαρή αναπηρία που χρειάζεται προστασία ενδέχεται να πληρώσει το τίμημα για αυτό.

Δ.Παπαδόπουλος